فاتحة الكتاب مرة و * ( قُلْ هُوَ الله أَحَدٌ ) * عشر مرات و آية الكرسي عشر مرات و انا أنزلناه عشر مرات الى آخره « 1 » . چون كه آية الكرسي را در نماز روز بيست و چهارم تفسير فرموده‌اند تا * ( هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * ، بعد فرموده‌اند اين بعينها همان نماز است كه در روز عيد غدير ذكر فرموده‌اند ، با آن كه در آنجا آية الكرسى مطلقا ذكر فرموده‌اند ، مشخص است اين عين آن در وقتى مىشود كه آن مرحوم معتقد اين بوده باشد كه آية الكرسي مطلق تا * ( هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * بوده باشد ، و هو المطلوب . بلكه ممكن است كه گفته شود تفسير مذكور در صلاة روز بيست و چهارم از خود آن مرحوم بوده باشد ، يعنى مذكور در حديث مطلق آية الكرسي بوده باشد ، و اين تفسير نظر به اعتقاد خود مرحوم بوده باشد ، لكن اين خالى از بعد نيست ، بنابراين كه تفسير مزبور از معصوم بوده باشد ، چنانچه ظاهر اين است دليلى مىشود بر اصل مدعى ، كه آية الكرسى تا حد مذكور مىباشد مطلقا ، و احتمال اين كه در آن محل مخصوص مراد تا اينجا است و در مواضع ديگر چنين نيست بسيار بعيد است ، بلكه صحيح نيست . و از آنچه مذكور شد مشخص مىشود كه مراد آن مرحوم از آية الكرسى در كتاب مبسوط و نهايه در اين نماز تا موضع مذكور است . قال في المبسوط مشيرا الى يوم الغدير : يستحب أن يصلي ذلك اليوم اذا بقى الى الزوال نصف ساعة بعد أن يغتسل ركعتين ، يقرأ في كل ركعة منهما الحمد مرة و * ( قُلْ هُوَ الله أَحَدٌ ) * عشر مرات و آية الكرسي عشر مرات و انا أنزلناه عشر مرات الى آخر ما ذكره « 2 » ، و مثل اين است عبارت آن مرحوم در

--> « 1 » مصباح شيخ ص 691 . « 2 » مبسوط ج 1 / 132 - 133 .